Walther Ploos van Amstel

Amsterdamse zaken…

Walther over Amsterdam

Waar is mijn fiets gebleven?

Op haar omafiets ontwijkt ze nog net de luid toeterende bus 22 op de Prins Hendrikkade. Gebarend naar de buschauffeur die klaar staat om te vertrekken naar Zaandam. Ze is duidelijk gehaast. Ze wil absoluut nog mee met de bus… Een mooi, zomers stadstafreeltje om half acht ’s ochtends onder weg naar mijn trein op CS.

De grijze buschauffeur van bus 92 houdt vol begrip de deur nog even open, terwijl zij haar omafiets weg zet. Ze laat haar fiets midden op de stoep bij het Amsterdamse Stationsplein achter. Vastgeketend aan een lantaarnpaal met een zwaar fietsslot. Daar kan dus niemand meer langs… Recht onder het felrode bordje met de waarschuwing wat het stadsdeel straks gaat doen met haar hinderlijk geplaatste fiets. Na lang graven, in een veel te grote schoudertas, is de OV-chip kaart gevonden en kan bus 92 eindelijk op weg naar Zaandam. De chauffeur haalt zijn schouders op en knipoogt naar me.

Amper een half uur later rijdt de vrachtwagen van AFAC het Stationsplein op. De fietsenwegknippers van onze stad komen eraan met hun haakse slijpers. Zij halen elke ochtend, stipt om 8 uur, de verkeerde geparkeerde fietsen weg. Niet een of twee, maar elke dag worden er tientallen fietsen losgeknipt en afgevoerd naar het fietsendepot van AFAC. Een prima maatregel. Niet alleen de hinderlijk geplaatste fietsen gaan mee, maar ook de langparkeerders. Op een aantal plekken in de stad is stallingsruimte zo schaars, dat een beperkte stallingsduur geldt. Deze regel is ook op het Stationsplein keurig met borden aangegeven. Je mag jouw fiets hier niet langer dan 28 dagen aaneengesloten laten staan. Een logische spelregel als je er even over nadenkt.

Vanavond komt ze vast en zeker weer terug met bus 92. Wat zal ze schaapachtig, en verwonderd, staan te kijken als ze uitstapt. Waar is mijn fiets gebleven? Zou ze morgen wel op tijd opstaan om fatsoenlijk de tijd te nemen om haar fiets netjes weg te zetten? Zou ze het eigenlijk wel begrijpen?

Bron: Amsterdam Centraal

Amsterdam Centraal
9 april 2009

Je hebt er, na jaren van wachten, recht op. Je betaalt er elke maand vet voor. Dan mag je als klant toch op service rekenen? Niet bij Parkeerbeheer…

Prima, dat je vaak geen plek kan vinden begrijp ik… Onze mooie stad is vol. En nog voller na het afschaffen van die mooie wielklem. Maar, wat ik niet begrijp, is dat je voor elke kleine wijziging je in-persona moet melden met een steeds veranderende waslijst aan officiële documenten.

Drie uur kostte het om mijn parkeervergunning over te zetten op mijn nieuwe auto. Ik was 30 euro armer voor documenten, bijna 40 kilometer rijden verder, en buikpijn van de ergernis. Eerst naar de Kamer van Koophandel voor een recent uittreksel en vervolgens met legitimatie, kentekenbewijs, een officiële brief en nog zo ’t een en ’t ander naar het onbereikbare single-service-point op een desolaat industrieterrein in Zuid-Oost, waar je nergens kan parkeren en waar je bijna een uur mag wachten. Langzaam aftellen van 672 naar 704, het nummer van mijn bonnetje. En natuurlijk maar een enkele balie open.

Dat kan zoveel klantvriendelijker! Wat is er gebeurd met het koppelen van data? De overheid gebruikt dat al jaren ‘tegen’ burgers (Belastingdienst, RDW en de Marechaussee). Waarom nu niets een keer ‘voor’ de burgers. Het was zo gemakkelijk geweest. Even op internet je gegevens aanpassen. Je checkt dat vervolgens on-line-real-time automatisch met GBA, RDW en KvK. Daar hoef je niet voor te hebben gestudeerd.

Een uur wachten tussen de ‘weggesleepten’ en de ‘onterecht bekeurden’ en de ‘nep-invaliden’ was ook leerzaam. Ambtenaren klagen over geweld. De kaartjesknippers bij de Staatsspoorwegen en de baliemedewerker bij de Sociale Dienst. Hun ‘klanten’ komen er soms met woorden alleen niet meer uit. Natuurlijk ben ik tegen elke vorm van geweld, maar na vandaag begrijp ik die ‘klanten’ wel. De menselijke maat is aardig zoek. Ik begrijp de waanhoop bij al die onbegrijpelijke brieven, eindeloze procedures, de vele loketten, van-het-kastje-naar-de-muur-sturen en de willekeur. Een klein corrigerend tikje dat moet toch kunnen? Even die loketbewoner wakker maken en hem of haar erop wijzen dat er aan de andere kant nog levende en weldenkende mensen zijn.

Een beetje dom van me. Die ‘helden’ achter dat gelaagde glas werken zich uit de naad. Zij kijken mij in de ogen en zijn uiteindelijk de reddende engelen. Dat werd me in dat uurtje wel duidelijk. Dat zijn mensen van vlees en bloed, die met lef en durf ook de ‘weggesleepten’ en ‘onterecht bekeurden’ aanspreken.

Het corrigerende tikje is natuurlijk bedoeld voor die pennenlikkers in de stads(deel)kantoren, die eerst besluiten alle servicepunten in de stad te sluiten (‘om de service aan de burgers te verbeteren’), het aantal baliemedewerkers tot een minimum weg te saneren en de meest onmogelijke procedures bedenken. Lef en durf kun je hun in elk geval niet verwijten.

En natuurlijk, geen mep, maar een klein tikje… Dat is pedagogisch verantwoord. Maar, een keer een wielklem op de auto van die pennenlikker mag van mij ook. Het is toch niet verboden om te leren?

Parool
29 november 2008

Een weekje minder treinen op het Amsterdam spoor… En wat was het stil als je in Amsterdam bij het spoor woont. Geen piepende goederentreinen, geen schreeuwende wissels, gillende remmen en krakende oude treinen. Natuurlijk niet fijn voor de reizigers. Maar, laten we hopen dat NS toch wat leert van een weekje minder treinen in Amsterdam.
Mag het wat zachter? Het kan klaarblijkelijk wel!

Parool
26 september 2008

Amsterdamse ambtenaren mogen werken vanuit Almere. De helft van de 20.000 Amsterdamse ambtenaren woont buiten Amsterdam.
Als je verder denkt, dan snap je ineens de besluiten, spelregels en brieven van die ambtenaren…
Werken vanuit Almere? Natuurlijk niet! Je moet daar wonen en werken waar je ervaart hoe de stad leeft. Je moet de stad van dichtbij meemaken, samen met zijn bewoners en ondernemers.

Parool
1 augustus 2008

De zomervakantie is een perfecte tijd om, eens lekker samen te gaan eten. Geen gehaast zakendiner met een enkel glaasje wijn, maar echte even samen ontspannen eruit en lekker lang verwend worden. Dromend van torentjes met tarbot en truffel, krullen eendenlever, roze lamskroon, warme madeleines bij de koffie en de mooiste wijnen van de wereld. Het water loopt me uit de mond…

Wij wonen praktisch naast restaurant Vermeer in Amsterdam. Volgens kenners absolute top. Maar, we zijn er nog nooit geweest… Niet dat wij niet wilden. Vermeer is gewoon nooit open als wij zin hebben in 7 gangen haute cuisine. Ook dit jaar is Vermeer weer bijna 2 maanden dicht tijdens de zomervakantie, net als in december en januari. De gehele Amsterdamse top 3 van de Lekker-gids is gesloten tijdens de zomervakantie. Vermeer, Le Ciel en zelfs het chique La Rive in het Amstel Hotel, maar ook de subtop als Beddington’s zijn dicht…

Restaurants klagen dat het allemaal geen vetpot is. Ze sluiten noodgedwongen in de stille perioden. Onzin natuurlijk. Vermeer zit in een stad vol gegoede toeristen die uit de handen willen blijven van de ‘tourist traps’ op het Rokin of in de Warmoesstraat. Waarom geen ‘greatest hits’ menu? Of een zomerse zondagmiddaglunch met bijzondere witte wijnen? Of heeft alleen de gehaaste zakenelite recht op hun culinaire creaties? Zo komt er dus nooit een lekker-eten-cultuur in Nederland en wordt het nooit een vetpot. Dat wil een gepassioneerde chef-kok toch niet?

Gek op klanten zijn ze in elk geval niet bij die restaurants die hun deuren te pas en te onpas sluiten. Waarom verbannen de Michelin en de Lekker deze restaurants niet van hun hitlijsten. Wat is er gastvrij aan die gesloten deur? Geen ‘mesje-vorkje’ als je minder dan 6 dagen per week, het jaarrond, open bent! Dat verdienen ze niet.

Parool
28 februari 2008

Wethouder Herrema van verkeer wil de wielklem afschaffen. Die zou te veel agressie oproepen en niet gastvrij zijn. Ik vraag me af of dat een verstandig idee is. Een leefbare stad is een stad zonder onnodig blik op straat. De hoge parkeertarieven, de afschrikwekkende werking van de wielklem en de strenge blik van de klemmende ambtenaar houden veel auto’s buiten de stad. Daar hebben wij als bewoners (en autobezitters) allemaal baat bij.

Als je dan toch absoluut al met je auto de stad in wil, dan laat je het wel uit je hoofd om niet te betalen. De wielklem is een prima sanctie; direct en hard. Dat is een boete die je mogelijk ooit eens thuis krijgt niet.
Amsterdam is gastvrij. Als de wethouders de moeite zou nemen eens op een zondagmorgen over de grachten te lopen dan is de vraag of we juist die Italiaans en Franse toeristen, die bij mij in de buurt de meeste klemmen lijken te krijgen, wel gastvrij moeten willen ontvangen. Slapende in hun auto, pissend in de grachten en het weinige geld dat ze uitgeven besteden in Amsterdam soft drugsscène.

Of moeten we juist gastvrij voor de toeristen die naar Amsterdam gaan, omdat ze van de sfeer en de cultuur houden en met respect onze schitterende stad bezoeken en beleven? Verwen die toeristen en bezoekers met een echt gastvrije stad, die schoon en veilig is. De wethouder mag mij nog eens uitleggen hoe gastvrijheid en meer auto’s in de stad daarin passen. Wethouder, bewaar die klemmen nog maar even…

Comments